Rif Raf mei 2008

"Fred Verhaegen: Antwerpens roots(t)rots in de branding, die als frontman van wijlen Mambo Chillum en Durango geen introductie meer behoeft bij de liefhebbers. Als Wild Ox Moan stript hij z'n songs tot de essentie, z'n ouwe trouwe Martin-gitaar, een indrukwekkende stem én een mondharmonica, méér heeft de man niet nodig om te penetreren tot in de kern van de ziel. Toch wordt Verhaegens sepia-wereld bij momenten vakkundig ingekleurd door vrouwelijke backings, sobere percussie, basgitaar, pedalsteel én cello. Een goede zaak voor de variatie én originaliteit. Het tumbleweed vloog ons alvast bij bossen om de oren in 'When You Got A Good Friend'. 'Tangled Up In Dark Blue' wil ik graag als soundtrack als ik nog eens door Death Valley ga cruisen. Het op een repetitieve gitaartwang drijvende 'Sister Blue' en het wondermooie 'Roses For The Pain' hebben dan weer de aantrekkingskracht van een zompig moeras. Zo rollen er bij zowat elke song, beelden op het netvlies uit één of andere Wenders- of Rodriguez-film, sterk en sfeervol album."